Roma En Galego

Algúns xa me din: 'Alberto, que ben falas o español...' Vexo que estou collendo acento 'itañolo' e que teño que volver ás miñas orixes. Teño que practicar un pouco máis falando na miña lingua nai. Será un pracer compartir convosco a miña experiencia na cidade utilizando no só un canal de expresión noso senon a visión e o gusto de Roma coa forma da miña sensibilidade e cultura galegas. Unha visita galaico-romana. Escribe para prepara-la tua viaxe.

 

"No se puede desconocer que el primitivo instrumento del lirismo peninsular, no fue la lengua castellana, ni la catalana tampoco, sino la lengua que, indiferentemente para el caso (en aquella época era la misma), podemos llamar gallega o portuguesa" (Menéndez y Pelayo). Tamén Federico García Lorca veu a esta lingua coa gravitación natural de outros grandes de outros tempos e aquí tendes unha mostra:

Madrigal à cibdá de Santiago

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecido o sol.

Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pol-a rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
soma e cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

(Federico García Lorca, Seis poemas galegos)

Unhas palabras do meu amigo Xoan a quen dou as grazas por elas, por tantas outras que espero poidamos compartir:

'Eu xa estiven varios días en Roma hai anos pero estou seguro que a volverei a descubrir con novos ollos. Hai persoas que pensan que despóis de estar uns días ou unha temporada nunha cidade ou incluso nun país xa non teñen nada que ver. Despóis dunhas cantas viaxes eu sei que iso non é así. E curiosamente aprendinno pelegrinando varias veces a Compostela (a nosa Roma íntima e particular). O final dunha pelegrinación ou dunha viaxe sempre é o comezo doutra. É preciso ver o que non foi visto, ver outra vez o que xa se viu, ver en primavera o que se viu en verán, ver de día o que se viu de noite, gozar da chuvia cando xa se gozou do sol,…É preciso repetir camiños andados para volver a debuxar novos camiños a carón deles. De igual xeito que se relen os libros hai que volver a reiniciar viaxes. Sempre. Porque nas viaxes as páxinas son os rostros das persoas, as sombras que mudan de lugar, a cor da paisaxe,…O viaxeiro retorna sempre.'